19 maart :

Beste vrienden van de Sint-Bernardusschool,
Een nieuwe lente, een nieuw geluid …
Eigenlijk is dit het beginvers van een heel oud gedicht maar ik vond het wel leuk om er een nieuwe brief mee te beginnen.  Passend, toch ? 
Hier in Canada probeert de lente heel voorzichtig de winter te verdrijven.  Makkelijk gaat dat niet want zo’n Canadese winter geeft zich niet zo maar gewonnen.  Regelmatig wordt het kwik ’s nachts nog eens flink onder het vriespunt geduwd en elke week vallen er nog wel wat sneeuwvlokken uit de lucht.  Maar we kunnen er niet naast kijken : er is iets op til.  Vorige week nog bracht de dooi het 60 centimeter dikke sneeuwtapijt in ‘onze’ tuin op één dag terug tot een kleine 45 cm …  Jammer genoeg bestaat het fenomeen ‘maartse buien’ hier alleen maar onder de vorm van sneeuwbuien.  We zijn er dus nog niet vanaf … 
Volgens de lokale bevolking mogen we in elk geval niet klagen over onze eerste Canadese winter : hij was vrij zacht en had iets meer sneeuw dan gemiddeld.  Slechts één week was het bitter koud en zakte de thermometer tot -35 °C.  Het nadeel van zo’n zachte winter vertaalt zich nu al in een verschrikkelijk beschadigd wegdek.  Door de wisselwerking vorst-dooi-vorst zijn heel wat wegen kapot gevroren en zitten er soms gevaarlijk diepe putten in de wegen.  Diep genoeg om er je auto mee naar de vaantjes te helpen.  Ontwijken is dus de boodschap.  Jammer genoeg lukt dat niet altijd even goed als zo’n put verstopt zit in een gigantische plas …  Een tweede nadeel van zo’n zachte winter zal waarschijnlijk het grote aantal muggen zijn dat zich nu al klaar houdt om ons in de lente en de zomer te gaan ambeteren …
Ik las in de krant dat jullie vorige week al een super warme lentedag hadden.  Daar gaan wij nog wel even op moeten wachten, vrees ik.
Hoe zit dat nu eigenlijk met meester Ivan in Canada ? 
Als ik goed ben geïnformeerd heeft de tamtam zijn werk al gedaan en wordt er in Bornem rond gefluisterd dat meester Ivan tegenwoordig koffie verkoopt.  Wel dat klopt … gedeeltelijk.  Jullie weten uit mijn vorige schrijfsels dat het niet eenvoudig is/was om in zo’n afgelegen stadje een goede job te vinden.  Ik kon dus zeker niet kieskeurig zijn …  Momenteel ben ik dus deeltijds aan de slag als vertegenwoordiger in koffie.  Niet echt een waaw-job maar beter dan niets.
Uiteraard probeer ik ook nog wat sportief bezig te blijven.  Af en toe bind ik de Cross Country skilatten nog eens aan maar de eerste lenteprikkels brengen de loopkriebels in mij weer naar boven.  Als het weer een beetje meewerkt kan ik eindelijk weer met gewone loopschoenen de baan op en probeer ik het aantal loopkilometers per week terug wat op te drijven.  Als er niks tussen komt hoop ik er te staan tegen de marathon in Smithers op 1 juli.  We will see ...
Dochter Janne heeft ondertussen haar eerste semester in de Highschool afgesloten en behaalde schitterende resultaten.  Dat verdiende toch wel een pluim : verhuizen naar de andere kant van de wereld, ver weg van je vrienden en vriendinnen, een nieuwe school en plots vakken als wiskunde krijgen in een andere taal.  Je moet het toch maar doen.  Bij gebrek aan een pluim hebben we haar dan maar een snowboard cadeau gedaan.  Hopelijk wordt haar tweede semester een even groot succes.
Zoon Rik is nog steeds de enige grootverdiener in de familie.  Zijn huidig beroep : pad builder.  Hij werkt voor een bedrijf dat logistieke steun geeft aan grote mijnondernemingen.  Canada is erg rijk aan grondstoffen : olie, gas, goud, zilver, koper, ijzer, ...  Voortdurend speurt men hier de bodem af naar lucratieve grondstoffen.  Zo'n zoektocht doet men door middel van proefboringen.  Men plaatst dan, vaak op moeilijk toegankelijke plaatsen in de bergen, een grote mobiele boor om bodemstalen te nemen.  Die worden dan onderzocht door een geoloog en op basis van zijn oordeel wordt er op die plek al dan niet verder gezocht.  Rik bouwt houten boorplatformen waarop die boor gemonteerd moet worden.  Hij is daarmee vier weken van huis want het is vooral in het noorden van British Columbia dat men nieuwe mijnen probeert op te richten.  Een beetje te ver dus om elke avond naar huis te komen.  Hij verblijft daar in een tentenkamp, midden in de bergen, en vertrekt dan 's morgens naar zijn werkplaats.  Vorige keer werden ze elke dag ingevlogen met een helikopter ; nu gaat het per snowmobile.  Hij vindt het leuk werk omdat het zo avontuurlijk is ; elke dag maken ze wel iets speciaals mee ...  Toch zijn de werkomstandigheden vaak bikkelhard : temperaturen van - 30 (gevoelstemperatuur door de wind soms - 50 !), sneeuw, mist, de verplaatsingen, ...  Rik probeert zijn loon te sparen want hij zou graag nog iets gaan studeren en dat is hier in Canada verschrikkelijk duur.
Zo proberen we dus met z'n allen beetje bij beetje aan onze toekomst te bouwen, letterlijk en figuurlijk.  Iedereen weet ondertussen al dat we midden juli zonder pardon uit dit huurhuis vliegen.  Er is vrijwel niks te huur in Smithers dus hebben we besloten om een huisje te bouwen op ons stukske grond.  Momenteel verzamelen we de prijsoffertes maar eigenlijk is dat maar voor de schijn ;-) : er is maar één aannemer die onmiddellijk kan beginnen dus veel keuze hebben we niet als we midden juli al willen verhuizen.  We staan dus voor enkele spannende maanden !
Naar goede gewoonte sluit ik mijn briefje af met enkele 'speciale' gebeurtenissen tijdens onze eerste Canadese wintermaanden :
- De kerst- en nieuwjaarsdagen waren toch wel heel speciaal zo ver weg van onze familie. Een beetje raar zelfs ...  Gelukkig bestaat er Skype en was het ook wel een beetje een verademing om eens niet meegesleurd te worden in die traditionele feest- en winkeldrukte. Onze sympathieke buren begrepen perfect dit rare gevoel en nodigden ons op kerstavond uit om bij hen te komen 'vieren'.  Tof !
- Op een winterse morgen vroeg ik mij af waarom er zoveel kraaien zo'n kabaal maakten achter in de tuin.  Ik besloot mijn sneeuwschoenen aan te trekken en eens een kijkje te gaan nemen.  Tot mijn grote verbazing vond ik daar het kadaver van een jong hert !  Niet goed wetende wat ik daarmee moest aanvangen volgde ik de raad van mijn buurman op en liet de natuur zijn gang gaan.  Daar had ik 's avonds al spijt van want we kregen het bezoek van een horde uitgehongerde en huilende coyotes ...  Toen ik de volgende morgen opnieuw ging kijken bleken die het kadaver bijna volledig te hebben opgepeuzeld.  Wat er van over bleef hadden ze tientallen meters verder gesleurd.

- Zoals jullie ondertussen al weten hebben we met dit huurhuis nog niet veel geluk gehad.  Dat bleek nog maar eens in februari toen we plots geen stromend water meer hadden.  Ons water wordt hier uit de grond gepompt dus moesten we op zoek naar de bron.  Die zat jammer genoeg onder een paar meter sneeuw en ijs : onze vriendelijke buurman ruimt hier met zijn Bobcat af en toe de sneeuw van de oprit en had al die sneeuw bovenop de bron gegooid ... ;-(  Met een sneeuwschop ben ik toch een uurtje zoet geweest om die bron eerst te vinden en vervolgens uit te graven.  Uiteraard gebeurt zoiets altijd in een weekend en als je dan al een loodgieter vindt in dit afgelegen stadje dan moet die natuurlijk de stukken bestellen in een grote stad ...  Enfin, uiteindelijk zaten we toch bijna vijf dagen zonder water : het toilet konden we niet doorspoelen en ons wassen konden we ook wel vergeten.  We hebben dan maar grote plastieken bakken met sneeuw gevuld en naast de houtkachel gezet.

Als we dat water dan filterden met een keukenhanddoek konden we ons toch wassen.  Gelukkig waren de temperaturen die week positief en konden we ook het smeltwater van het dak opvangen om er het toilet mee door te spoelen.  Improviseren noemen ze zoiets ...  Toen alles dan eindelijk gerepareerd was hadden we zwart stinkend water.  Pas na een hele dag de kranen te laten lopen hadden we eindelijk weer bruikbaar water.
- Janne is ondertussen 16 geworden en vanaf dan mag je hier, na een theoretisch examen én in het gezelschap van een begeleider, met de auto leren rijden.  Ze is dus nu al volop aan het oefenen.  Je bent hier trouwens verplicht om een heel jaar te oefenen met een L (van learner).  Vanaf je zeventiende mag je dan je rijexamen doen en krijg je een N (van novice).  Daarmee mag je al alleen de weg op.  Op je achttiende word je dan nog eens getest en krijg je je definitief rijbewijs.  Soms is dat toch wel een raar zicht als je zo'n jonge snaken in gigantische pick-ups ziet rondrijden ...
- Vermits diezelfde Janne het vak 'zang' op haar lesrooster had staan, moest ze daarvoor ook een eindexamen afleggen.  Ze mocht daarvoor zelf een liedje én een begeleider kiezen. Ze koos voor het toepasselijke "Other side of the world" van KT Tunstall en voor haar (werkloze) vader als begeleider op gitaar ...  Dat was een heel fijn moment en we hebben nog goede punten gekregen ook ! ;-)

Voilà, dat was het dan weer voor dit seizoen.  Jullie tellen vast al af naar de paasvakantie en wees er maar zeker van dat jullie juffen en meesters dat ook doen ;-)  Geniet van de welverdiende rust en hopelijk helpt het lenteweer jullie wat mee om deze vakantiedagen op een aangename manier door te brengen.  Vakantie staat voor mij voor onbepaalde tijd niet meer op mijn programma maar ik heb dan ook een superlange vakantie achter de rug en zal dus maar niet klagen … ;-)  Ik zal de komende weken aan jullie denken en op die manier stiekem meegenieten van de vakantiedagen.
Elke dag lees ik op mijn laptop de Vlaamse kranten en ook in Canada was het verschrikkelijke bus ongeval in Zwitserland hoofdnieuws.  Als meester of juf staan we er eigenlijk veel te weinig bij stil dat zulke dingen kunnen gebeuren wanneer we op uitstap, schoolreis, zee- of bosklassen gaan.  Jammer genoeg worden we bij zulke vreselijke gebeurtenissen steeds weer met de neus op de feiten gedrukt : het leven is soms veel te kort en staat vaak bol van de banaliteiten. 
Daarom, beste vrienden van de Sint-Bernardusschool, haal uit het leven wat er in zit, probeer van elke dag te genieten, …
Je kan al beginnen in de paasvakantie.  Maak er iets moois van en geef er nog eens een lap op in alweer het laatste trimester van jullie schooljaar.
Tot schrijfs in de zomer !

Groeten vanuit Smithers BC,

meester Ivan

12 december :

Beste vrienden van de Sint-Bernardusschool,

Als regelmatige bezoeker van de schoolwebsite – jazeker, ik blijf jullie doen en laten volgen via het internet – stelde ik vast dat mijn brief dringend een update nodig had.  Bij deze voeg ik de daad bij het woord.

Kerstmis nadert en dat betekent voor jullie de langverwachte kerstvakantie en de daarbij horende feestdagen en familiebijeenkomsten.  Voor ons wordt het onze eerste Kerst op Canadese bodem ; eentje zonder de traditionele familiefeesten.  Toch een beetje raar.  Hier zal het in elk geval een witte Kerst zijn.

Sinds begin november is het hier beginnen sneeuwen en ondertussen zitten we in de vallei aan een dikke 40 cm sneeuw.  Op de bergen ligt er bijna anderhalve meter sneeuw dus hier wordt nu volop geskied.  Zelf heb ik nog niet zo lang de ski-beginselen onder de knie maar we zijn toch al eens gaan proberen om van Hudson Bay Mountain naar beneden te skiën zonder onze benen te breken.  Ik heb me ook ingeschreven in de plaatselijke Cross Country Ski-club en heb al enkele lessen gevolgd om deze skisport te kunnen beoefenen.  Het lijkt een beetje op langlaufen maar je maakt een meer schaatsende beweging en je hoeft niet in de sporen te blijven.  Misschien ken je deze sport wel van de olympische winterspelen (biatlon).  Het is in elk geval een prima vervanger voor mijn loopkilometers.  Ik loop nog elke week maar met die gladde en besneeuwde wegen is dat niet zo gemakkelijk.  Voor onze hond is het makkelijker : die blijft iets beter recht op zijn vier poten …  Ook de koude is soms wel een spelbreker.  Tot -10° is het nog te doen maar als de temperaturen nog lager duiken is de lucht toch een beetje te koud om zo diep in te ademen.
Voorlopig is de winter dus nog te doen maar volgens de lokale bevolking moet de winter eigenlijk nog beginnen (en ze hebben gelijk natuurlijk : pas op 21 december, hé) : meer sneeuw, spekgladde wegen en temperaturen tussen de -20° en de -30° …  Dat hoeft nu ook weer niet ; voor mij is het eigenlijk goed zo ;-)

Hoe gaat het hier voor de rest ?
Wel, om eerlijk te zijn had ik toch gehoopt dat we er na een klein half jaar toch al beter voor zouden staan.  Zo hebben we nog altijd geen werk gevonden.  Het valt een beetje tegen om een deftig betaalde job te vinden in zo’n klein afgelegen stadje.  Ook onze huurwoning blijft een probleem.  Op de foto’s lijkt het een prachtige charmante blokhut maar in werkelijkheid is het een constante zorg en dat is niet prettig.
Onze zoon Rik probeert zich na zijn avonturen in het noorden – hij werkte er in een ‘kamp’ waar hij elke dag met een helikopter op een berg werd gevlogen om te gaan werken – bezig te houden met een beetje werken en wat online ‘studeren’.  In zijn vrije tijd volgt hij yoga en kickboksen, twee totaal verschillende dingen ;-)  Zijn leraar kickboksen is trouwens een voormalig wereldkampioen kickboksen en karate die zelf ooit de knepen van het vak leerde van een … Belg.

Ons Janne geeft nog altijd het beste van zichzelf op de Canadese Highschool.  Tot nu toe behaalt ze prima resultaten.  Ook zij telt af naar de kerstvakantie.  Die begint hier al een week vroeger dan bij jullie en duurt drie weken (hier is geen herfstvakantie). Janne heeft wel pas examens in januari.  Ze zingt ook in het schoolkoor en zo zijn we vorige week naar het traditionele Carolfest geweest : een avondje kerstliederen met alle scholen uit de vallei.  Misschien een idee voor de Bornemse scholen … ? ;-)

Net zoals in mijn vorige brief geef ik graag nog wat winterse weetjes mee :

-      In de winter houden de beren hun winterslaap.  Maar nu loert er een ander gevaar om de hoek : elanden !  Deze grote hertensoort (minstens zo groot als een paard) is in de winter overal op zoek naar eten en maakt – vooral tijdens de schemering – de wegen onveilig.  Hier is immers geen straatverlichting zoals in België.  Als je hier dan over de Highway rijdt en er duikt plots zo’n mastodont op voor je wielen is dat toch wel even schrikken.  Gelukkig heb ik ze voorlopig alleen nog maar aan de kant van de weg gezien …  Elke winter gebeuren er hier dodelijke ongelukken (voor mens én dier) bij aanrijdingen met elanden.

-      Als de temperaturen ’s nachts onder de -15° duiken dan sluiten de mensen hun auto aan op het … stopcontact.  Door de zogenaamde ‘blockheater’ voorkomt men het bevriezen van vloeistoffen in en rond de motor zodat je ’s morgens makkelijker je auto kan starten.  Handig !  (“Maar waarom zetten ze hun auto dan niet binnen in een garage ?” hoor ik jullie denken.  Dat veroorzaakt dan weer veel te veel roestschade omdat je dan een auto vol ijs, sneeuw en zout elke dag in een warme ruimte laat ontdooien …)

-      Zout strooien gebeurt alleen op de Highway : daar is er voldoende verkeer om het zout open te rijden.  Op de andere wegen rijden te weinig auto’s en bevriest het – even – ontdooide wegdek veel te snel opnieuw.  In onze straat wordt de sneeuw gewoon weggeschraapt.  Nadeel is dan dat je altijd met een sneeuw- en ijslaag blijft zitten.  Glad !  Daarom hebben we op onze auto’s winterbanden met ijzeren ‘studs’.  Zo heb je een veel betere ‘grip’ op de weg.

-      Onze uit België meegebrachte winterschoenen blijken onvoldoende voor een Canadese winter : niet warm genoeg en te gladde zolen voor de plaatselijke sneeuwlaag … ;-)

Tijd om mijn briefje af te sluiten.

Ik wens iedereen alvast prettige feestdagen : een zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar.  Laten we hopen dat met 2012 voor iedereen een fantastisch jaar aanbreekt ; een jaar vol geluk voor alle Bernarduskes, hun vrienden, meesters, juffen en familie.
Maak er iets moois van.

Winterse groeten vanuit het ondergesneeuwde Smithers BC, Canada

We kregen een brief van meester Ivan!

Beste vrienden van de Sint-Bernardusschool,

Misschien kennen jullie mij nog : die toch wel rare meester die eind vorig schooljaar zijn koffers heeft gepakt om eens van het leven in Canada te gaan proeven. Wel, ondertussen zitten we hier nu dik twee maanden en we zijn nog volop aan het proeven.  Sommige dingen smaken heerlijk !  Zoals bijvoorbeeld de omgeving van bossen, bergen en meren en de ontmoetingen met beren, elanden, vossen en bevers.  Of de geur van de dennenbomen in de ochtend.  Of de prachtige sterrenhemel.  Ook de vriendelijkheid en de behulpzaamheid van de Canadezen bevalt me nog steeds prima.  Andere dingen smaken dan weer zuur : een maand op onze container moeten wachten, geen werk vinden, misschien uit onze huidige woonst vliegen, al het papierenwerk dat je hier moet doen om met alles in orde te zijn, de levensduurte, …

Voorlopig heb ik – tussen alle zorgen door – toch nog een beetje een vakantiegevoel.  Ons Janne moet al wel naar de Highschool en zelf ben ik keihard aan het werk om hier een huis te kunnen bouwen maar toch blijft er dat speciale gevoel als je door die prachtige natuur rijdt, wandelt, fietst, loopt, kanoot, …
Ik mis natuurlijk ook al wat uit België : uiteraard jullie allemaal in de Sint-Bernardusschool, mijn vrienden en mijn familie, de looptrainingen en -wedstrijden met mijn vrienden, de Zandhof-frietjes, de koffiekoeken van Robberecht, mijn Vermeiren-speculaas, … 

Enkele ‘speciallekes’ die ik met jullie nog wil delen :
- Als ik een loopwedstrijd wil meedoen moet ik eerst minstens 350 km rijden.  De afstanden zijn hier dus wel opvallend.  Naar de supermarkt is gelukkig maar tien kilometer …  Naar Ikea : 1200 km … ;-((
- Als we ’s morgens en ’s avonds gaan wandelen met de hond nemen we bearspray mee ; een soort pepperspray om ons te beschermen bij een beeraanval.  (Ons Janne kwam er al twee keer één tegen tijdens de avondwandeling.  Gelukkig hoefde ze bearspray niet te gebruiken …)
- Achteraan op onze grond hebben de bevers een beverdam gebouwd.  Het water van de kreek staat nu veel te hoog.  Toen ik met mijn buurman over dit probleem sprak en voorstelde om de dam af te breken zei hij : “Dat is een oorlog die je nooit kan winnen.  Tegen de volgende dag maken ze een dam die twee keer zo hoog is …  Er is maar één oplossing : de bevers afknallen !”  Maar dat gaan we dus niet doen.  Ook de buurman is gelukkig een dierenvriend.
- Als we voor het rode licht staan, mogen we toch rechtsaf.  Handig !  En een oranje knipperlicht waarschuwt dat je 200 m verder voor het rode licht zal moeten stoppen.  Ook handig !  En een fietshelm is hier verplicht, beste Bernarduskes !  Veilig !  Want bergaf kan je hier serieuze snelheden halen …
- Heel veel winkels zijn op zondag gewoon open.   De supermarkt zelfs zeven dagen op zeven van zeven uur ’s morgens tot tien (10 !) uur ’s avonds.  Dat laatste is omdat zoveel mensen ver moeten rijden om te gaan werken en dus maar laat thuis zijn.

Ik zit hier nu (op een zondagavond !) in de Safeway-supermarkt om een filmpje op te laden voor ons YouTube-kanaal.  Voor dat filmpje van de verhuis (323 MB) heb ik hier 90 minuten nodig … ;-(  En ik dacht dat we in de bossen traag internet hadden ; hier ‘in town’ is het dus niet veel beter … ;-((   En de filmpjes over juli en augustus zijn wel drie keer zo lang !!!  (Reken zelf maar uit … ;-) 
Om die filmpjes tot bij jullie te krijgen ga ik een andere oplossing moeten vinden, vrees ik.  Nog even geduld dus a.u.b. … 
De ongeduldige vrienden en vriendinnen moeten dan maar eens aan de juf of de meester vragen om de foto’s op Facebook te mogen zien.  Dan hebben jullie er toch een beetje een idee van hoe het er hier uitziet en wat ik de laatste maanden allemaal heb uitgespookt.

Ik wens iedereen vanuit het verre Canada alvast een keitof schooljaar toe met jullie nieuwe meester, juf en directeur.  Doe jullie best in de klas en wees altijd vriendelijk voor elkaar.  Dat doen de (meeste) Canadezen hier ook.

Groetjes vanuit Smithers BC, Canada,

meester Ivan